หนทางข้างหน้าอีกยาวไกล...จะเป็นเช่นไร...อยู่ที่ใจเราเอง

ไปดูนิทรรศการที่เมืองทองธานีกันเหอะ

เราไปมาเมือวันเสาร์ น่าสนใจมากนะ งานกว้างมาก ทำให้เรารู้สึกรักในหลวงของเรามากขึ้นเยอะเลยล่ะ

แต่เสียดายไม่ได้ดู การแสดงพระมหาชนก เพราะเดินเพลิน ตั้งแต่ บ่าย 1 ยัน 2 ทุ่ม ได้ความรู้กลับไปมากมาย ชอบดูส่วนของภาพถ่ายที่เขาเอาคนในรูปมาสัมภาษณ์ ทุกคนก็ดีใจและภูมิใจที่ใด้ใกล้ชิดพระองค์ มีรูปเด็กชาวเขาน้อยๆคนหนึ่งที่ในหลวงทรงป้อนยาให้ เขาก็โตแล้วตอนนี้ เราว่าเขาโชคดีมากๆเลย ใครว่างก็ลองไปเดินชมเอานะ ไม่รู้ต่อไปจะมีงานอย่างนี้อีกไหม ไม่ไปเสียดายแย่ ที่สำคัญไปเขียนคำถวายพระพรลงใบโพธิ์มาด้วยหล่ะ

ไม่กี่วันก็ได้กลับเชียงใหม่แล้ว นานมากที่เข้ามาอัพสเปซ เนตมันช้าเลยลำบาก ขี้เกียจไปเลย แถมจะกลับทางรถไฟ น้ำก็ท่วมรางเสียหายอีกแหนะ ต้องไปลงรถที่อุตรดิตถ์ ไปขึ้นที่เด่นชัย วุ่นวายแน่ๆเลย มช.ก็เปิด 12 โน้น แต่ก็ต้องรีบขึ้นไปทำเรื่องอยู่หออีก เด๋วไม่มีหออยู่จะแย่ โอยหิวข้าว ขอตัวก่อนนะ ไปหาข้าวกินก่อน...

 .........เธอเป็นเหมือน ดั่งดวงดาว

สุกสกาว พราวสดใส

ฉันเป็นเหมือน ดั่งดินใด

สัมผัสไม่ได้ แม้เงาดาว

....เม็ดดิน ดูสิ้นค่า

เปรียบแผ่นฟ้า นภาหาว

ระยิบ พริบแสงดาว

สุกสกาวราว แสงเดือน

....ลุกยืน ขึ้นมองฟ้า

เหยียบพสุธา ที่ข้าเหมือน

นึกฝัน อันรางเลือน

จะคว้าเดือน เยือนสู่ดิน

....แม้ฝัน นั้นดูท้อ

การสานต่อ มิสุดสิ้น

สักวัน ฝันเป็นจริง

สิ่งใหญ่ยิ่งคงตามมา......

................เพิ่งจะมาได้อัพกัน (ความจริงแอบทำอยู่นะเนี่ย)

กำลังทำงานอยู่ รู้สึกว่าตอนนี้ชีวิตไร้แก่นสาร ไม่ได้ทำไรซะอย่าง

สงกรานต์ก่อบ่ได้เล่น จะได้เดินพานพุทธก็ไม่ได้ไป

เพื่อนมันไม่ไปเราก็ไม่อยากไปคนเดียว(เด๋วหลง)

อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบ จะไปซื้อของซะหน่อย ...

..... กว่าจะเปิดเทอมก็อีกนาน ฝึกงานเสร็จ วันที่ 5

ก็คงไม่ได้มาอยู่กทม.แล้ว คงเป็นเพราะเราไม่ชอบมั้ง

เลยเลือกไปเรียน มช. เราว่าที่นั่นตรงใจเราหมด

แบบว่าชอบธรรมชาติน่ะ เย็นๆนั่งริมอ่างแก้ว ลมก็เย็น

สบายใจดี ว่างๆก็ขึ้นไปนั่งชมวิวดอยสุเทพ....

...... ความจริงก็ไม่รู้จะบ่นอะไรอีก ตามประสาเราละกัน

(ใครหลงมาอ่านก็ทำใจหน่อยนะ) ทริปหน้า

ว่าจะขึ้นไปพิชิตยอดดอยหลวงเชียงดาว ก่อนเปิดเทอมนี้

(จะรีบกลับมอ ก่อนเปิด จะได้ตระเวณเที่ยว อิอิ)

เหอๆ แค่คิดก็เหนี่อยแล้ว (เป็นดอยที่สูงอันดับ 3 ของไทย)

ก็ว่าอยากไปเก็บตกให้หมด.....

..................

... ตะกายดอย ...จะถามว่าได้อะไรกลับมา

บางคนบอกเราว่าไปทรมานร่างกาย เพื่อเอาความเหนื่อย

ความหนาว ความลำบาก น่ากลัว ดูไปทำไมดวงอาทิตย์

ที่บ้านก็มีให้ดู แต่สำหรับเรา มันก็ใช่ บางทีนอนอยู่ในเต็นท์

หนาวก็หนาว เกือบ 0 องศา บางทีไม่สบายด้วย ทรมานดี

ในใจก็คิดว่าถ้านอนอยู่หอ

คงอุ่นสบาย ดูทีวี เล่นเกมส์ สุขจริงๆ ....

.....แต่สิ่งที่ได้กลับมาจริงๆนั้น คือ

สิ่งที่เราไม่ค่อยจะได้มีโอกาสพบเจอ

ความสวยงาม ความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

.....

....

......เป็นร้อยเป็นพันก้าวที่ผ่านไป.......

......ทิ้งไว้ด้วยรอยเท้า...

.....และหยาดเหงื่อ มิตรภาพของเพื่อนร่วมทาง

ที่พร้อมจะพากันสู่เป้าหมายเดียวกัน ......

................คือยอดดอย............

...เราจะต้องก้าวไปข้างหน้า อีกกี่ก้าวก็ไม่รู้

อีกนานเท่าไรจะถึง

นี่คือคำถามในใจของเราทุกคน

เหนี่อยเราก็หยุดพัก แล้วก้าวใหม่

แต่ไม่มีใครที่ถอดใจ ยอมแพ้เพียงครึ่งทาง

เขาทำได้  เราก็ทำได้ ขอใจเราเท่านั้น

ความท้อถอยของคนเพียงหนึ่งคน

กระทบต่อเพื่อนทุกๆคน

เราจะไม่ทิ้งกัน

เราจะก้าวไปด้วยกัน.........

......

และบัดนี้ ที่มองเห็นตรงหน้า คือยอดเขาที่หมาย

มองดูไม่ไกลเลย

แต่

ใกล้ตา...ไกลตีน....

เมื่อก้าวนี่มาถึง ภาพข้างหน้าคือรางวัล

ของผู้มีความฝัน มีความตั้งใจ

360 องศา รอบๆตัว คือทิวเขายาวไม่รู้จบ

อยู่แสนไกล มีเพียงใบหญ้าที่พลิ้วไหวไปตามลม

และสายลมหนาว ที่พัดมา

ชื่นชมในความพยายามของเรา

สวยงามจริงๆ...........

.....มันอาจไม่เป็นรูปธรรมจับต้องได้

แต่ที่เหนือกว่านั้นคือคุณค่าทางใจ

ที่เราได้มาจากความตั้งใจ และแรงกาย

เป็นความภูมิใจเล็กๆ แต่เป็นประสบการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ

สอนให้เรารู้ว่าความสำเร็จมันต้องแลกมาด้วยความลำบาก

และจิตใจที่มั่งคง หากร่างกายเราไหว แต่ใจไม่สู้

มันก็แพ้ตั้งแต่ก่อนจะก้าวเท้าแล้ว  

....และอย่างน้อย

เราก็สามารถมาคุยได้ว่าเราก็เคยไปมาแล้วนะ......จริงไหม

อย่างที่เขาว่าไว้.....เราจะไม่ทิ้งอะไรไว้........นอกจากรอยเท้า ....

...เราจะไม่เก็บอะไรไป...นอกจากภาพถ่าย....และความทรงจำ

อยากให้พวกเราช่วยกันรักษาธรรมชาติไว้ เพราะโลกใบนี้...

................คือบ้านของเราทุกคน.........ขอบคุณครับ